“BAKIT KA UMIIYAK SA PUNTOD NG ANAK KO?! SINO KA BA AT BAKIT MO HINAHAWAKAN ANG LAPIDA NIYA?!” SIGAW NG AMA NANG MAABUTAN NIYA ANG ISANG DI-KILALANG BABAE NA LUMULUHOD SA HARAP NG LIBINGAN—NGUNIT NANG IBULONG NG BABAE ANG ISANG PANGALAN AT ILABAS ANG ISANG LUMANG SOBRE NA MAY LARAWAN NG KANYANG ANAK, BIGLANG NAGBAGO ANG LAHAT: “HINDI PO AKO NAPARITO PARA MAGLUKSA… MAY ISANG LIHIM SIYA NA HINDI NIYA NASABI SA INYO BAGO SIYA NAMATAY.”
Bahagi 3: Ang Pagsisiwalat at Pagbabalik ng Katarungan
Nang mahimasmasan ang mag-asawa, dinala agad nila si Maya sa kanilang mansyon upang mapakain, mabihisan, at matiyak ang kanyang kaligtasan. Habang tinititigan ni Doña Esmeralda ang mukha ng bata, lalong luminaw ang katotohanan—ang mga mata, ang kurba ng labi, at ang malumanay na titig nito ay walang dudang kapareho ng kay Angelica.
Ngunit may isang mabigat na tanong na gumugulo sa isip ni Don Ricardo: Sino ang nagtangkang pumatay sa kanyang anak?
Sa ilalim ng lumang sobre, may isa pang lihim na piraso ng papel. Isa itong sinumpaang salaysay na isinulat ni Angelica bago siya tuluyang bawian ng buhay, kalakip ang mga lumang bank statement at transaksyon. Doon nakasaad ang buong katotohanan: ang pumutol sa preno ng kanyang kotse sampung taon na ang nakalilipas ay walang iba kundi si Victor—ang sariling nakababatang kapatid ni Don Ricardo, na matagal nang nag-aambisyong angkinin ang buong korporasyon ng pamilya. Dahil si Angelica ang nag-iisang tagapagmana noon, binalak ni Victor na burahin ito sa landas.
Nang gabing iyon, nagkataong nagtungo si Victor sa mansyon matapos mabalitaan ang kaguluhan sa sementeryo. “Kuya, totoo ba ang tsismis? May pulubi raw na nanggulo sa puntod ni Angelica? Baka naghahanap lang ng pera ’yan, huwag kang magpapalinlang,” maangas na wika ni Victor habang humihithit ng tabako.
Dahan-dahang humarap si Don Ricardo mula sa kanyang kinauupuan. Malamig ang kanyang tingin, walang bakas ng dating pagtitiwala. Inilapag niya sa lamesa ang kwintas, ang sulat, at ang mga ebidensyang nagtuturo sa mga bayarang tauhan ni Victor.
“Hindi siya pulubi, Victor,” mariing sabi ni Don Ricardo, habang lumalabas mula sa kabilang pinto ang mga pulis kasama si Doña Esmeralda at ang batang si Maya. “Siya ang apo ko. At ito ang mga katibayan ng kasakiman mo na sumira sa buhay ng anak ko.”
Nawalan ng kulay ang mukha ni Victor. Sinubukan pa niyang magpaliwanag at magmakaawa, ngunit huli na ang lahat. Agad siyang pinosasan ng mga awtoridad sa kasong frustrated murder at iba pang seryosong krimen.
Nang sumunod na linggo, pinalitan ng pamilya ang lapida sa mausoleo upang bigyang-pugay ang tunay na alaala ni Angelica, habang inuwi nila ang kanyang mga labi mula sa malayong probinsya para sa isang marangal na libing. Sa wakas, naging payapa ang kaluluwa ng dalaga.
Hindi na muling nag-iisa si Maya sa maruming lansangan. Sa gitna ng labis na pangungulila sa yumaong anak, natagpuan nina Ricardo at Esmeralda ang bagong liwanag at pag-asa sa katauhan ng kanilang apo—isang buhay na patunay na hindi kailanman kayang burahin ng kasakiman ang kapangyarihan ng pag-ibig ng isang ina.