Kabanata 3: Bagong Umaga
Hindi naging madali ang panimula ng bagong yugto ng kanilang buhay. Sina Lucas at Mateo ay sanay sa takot, gutom, at kalupitan ng kalsada. Sa mga unang linggo, nagigising pa rin sila sa gitna ng gabi sa takot na baka panaginip lamang ang lahat at magising silang muli sa malamig na semento.
Ngunit naroon si Donya Corazon sa bawat gabi—hindi bumibitiw, handang magpuyat upang yakapin at ipaalala sa kanila na sila ay ligtas na. Kumuha siya ng mga espesyal na guro upang tulungan silang makahabol sa pag-aaral, at mga doktor upang gamutin ang mga sakit at kakulangan sa nutrisyon na dulot ng matagal na paghihirap.
Makalipas ang dalawang taon, sa parehong open-air restaurant kung saan sila nagtagpo, muling nagbalik ang mag-iina. Subalit sa pagkakataong ito, hindi na nag-iisa si Donya Corazon, at wala nang batang itinataboy sa tarangkahan.
Kasuot ang magarang pormal na damit, buong tikas na naglalakad sina Lucas at Mateo sa tabi ng kanilang ina. Higit sa karangyaan, nagtatag si Donya Corazon ng isang malaking foundation sa pangalan ng kanyang kambal—isang institusyong kumakalinga at nag-aalis sa libu-libong batang lansangan mula sa gutom at pang-aabuso.
Habang nakatingin si Corazon sa kanyang dalawang anak na masayang nagtatawanan sa mesa, napangiti siya nang may luha ng pasasalamat sa mga mata. Ang sampung taon ng kadiliman ay tuluyan nang napalitan ng liwanag ng isang pamilyang binuo muli ng walang hanggang pagmamahal.