PART 3
Kinabukasan, nasa opisina ako ni Attorney Miguel nang dumating ang resulta ng paunang pagsusuri. “Elena, may kailangan kang malaman.” Iniabot niya ang isang folder. Sa unang pahina ay nakasulat ang pangalan ni Victoria Reyes. 42 taong gulang. Nakatira sa isang condominium sa Bonifacio Global City. “Buhay si Victoria?” tanong ko. “Oo.” “Pero sinabi ni Rafael na wala na siya.” “May legal na rekord ng kanilang diborsiyo sa ibang bansa. Wala kaming nakitang dokumentong sumusuporta sa kuwento ni Rafael.” Hindi ako makapaniwala. Naalala ko ang araw na unang ikinuwento sa akin ni Rafael ang kaniyang nakaraan. Nakaupo kami noon sa isang restaurant sa Makati. Sinabi niyang nawalan siya ng unang asawa at nahirapan siyang muling magtiwala sa pag-ibig. Naawa ako sa kaniya. Maging si Doña Teresa ay nagpahayag ng lungkot tungkol kay Victoria. May larawan pa nga ng babae sa lumang bahay nila. Lahat pala iyon ay bahagi ng isang kuwentong hindi totoo. “Bakit nila kailangang magsinungaling?” tanong ko. “Hindi pa natin alam ang buong dahilan,” sagot ni Attorney Miguel. “Pero may mas seryoso pa tayong problema.” Inilabas niya ang mga bank statement. Sa loob ng 4 na taon, may mga pondong inilipat mula sa mga account na pinamamahalaan ni Rafael. May ilang transaksiyong awtorisado. Ngunit may iba na walang malinaw na batayan. Isang kumpanyang nagngangalang Meridian Business Solutions ang nakatanggap ng ₱10,800,000. Ayon sa mga invoice, bayad iyon sa consulting services. Pero walang maipakitang katumbas na ulat o natapos na proyekto. May isa pang pagtatangkang makakuha ng access sa investment portfolio na nagkakahalaga ng ₱138,000,000. At ang pinakamatinding natuklasan ay may kinalaman sa mansyon. Inilapag ni Attorney Miguel ang isang dokumento sa aking harap. “May inihandang authorization para ilipat ang kontrol sa kumpanyang may hawak ng property.” Tiningnan ko ang papel. Nasa ibaba ang aking pangalan. May pirma. Pero hindi iyon ang tunay kong pirma. “Attorney, hindi ako ang pumirma nito.” “May mga pagkakaiba kaming napansin. Kailangan pa rin ng pormal na pagsusuri.” Itinuro ko ang huling bahagi ng pirma. “Palagi kong tinatapos ang pirma ko sa maliit na kurba. Dito, diretso ang linya.” Tumango siya. “Kaya isinama na natin ito sa mga dokumentong ipasusuri.” “Kailan nila balak gamitin ito?” Huminga nang malalim ang abogado. “Kaninang umaga sana.” Napahawak ako sa gilid ng mesa. Biglang naging malinaw ang lahat. Ang hapunan. Ang pagdating ng 14 kamag-anak. Ang paulit-ulit na paninisi ni Rafael. Ang pag-uutos niyang umalis ako. Kung sumunod ako noong gabing iyon, maaaring nasa hotel ako ngayon, walang kaalam-alam na may pagtatangkang ilipat ang kontrol sa ari-arian ng aking pamilya. “Pinlano niyang paalisin ako,” sabi ko. “Posible iyon, Elena. Pero kailangan nating patunayan.” Tumango ako. Ayokong gumawa ng paratang na wala pang ebidensiya. Dahil alam kong ang pinakamalakas kong sandata ngayon ay ang katotohanan. Pagkalipas ng 2 araw, nakipagkita sa amin si Victoria. Inaasahan kong makikita ko ang babaeng nakikipagsabwatan sa asawa ko. Ngunit nang pumasok siya sa conference room, halatang kinakabahan siya. Simple lamang ang kaniyang suot. May dala siyang makapal na folder. Kasama niya ang sariling abogado. Umupo siya sa tapat ko. “Elena, salamat sa pagpayag mong makausap ako.” Hindi ako ngumiti. “Bakit sinabi ni Rafael na wala ka na?” Napayuko siya. “Alam kong iyon ang sinasabi niya.” “Kailan mo nalaman?” “Mga 3 taon na ang nakalipas.” “Bakit hindi mo itinama?” Matagal siyang natahimik. “Dahil ayoko nang magkaroon ng anumang gulo sa kaniya.” Ikinuwento niya ang kanilang 4 na taong pagsasama. Sa simula, maalaga raw si Rafael. Ngunit unti-unti nitong kinontrol ang kaniyang mga desisyon, pera, at pakikipag-ugnayan sa ibang tao. Nang maghiwalay sila, lumipat siya sa ibang lugar upang magsimulang muli. Pagkalipas ng ilang taon, nalaman niyang ipinakikilala siya ni Rafael bilang isang babaeng wala na. “Natakot akong harapin siyang muli,” sabi niya. Tinitigan ko siya. “Pero may mga mensahe kayong dalawa.” Tumango siya. “Dahil muli niya akong nilapitan halos 2 taon na ang nakalipas.” Binuksan niya ang folder. May mga email, kontrata, at bank records. Sinabi niyang humingi si Rafael ng tulong sa isang business transaction. Dahil may karanasan siya sa corporate administration, pumayag siyang tumulong. Noong una, mukha raw lehitimo ang mga dokumento. Ngunit nang mapansin niya ang mga kahina-hinalang authorization, nagsimula siyang magtanong. “Sinabi niyang alam mo ang lahat,” paliwanag ni Victoria. “Hindi ko alam.” “Alam ko na ngayon.” Ipinakita niya ang mga mensahe ni Rafael. May mga pagkakataong pinagbantaan siya nitong siya ang mananagot sa mga transaksiyon kung magsasalita siya. “Binigyan ko siya ng deadline para ayusin ang mga rekord at aminin ang nangyari,” sabi niya. Naalala ko ang notification noong hapunan. “Kaya mo sinabi na hindi ka na maghihintay?” “Oo.” “Paano naman ang mensahe tungkol sa bahay?” Nagulat siya. “Anong bahay?” Ipinakita ni Attorney Miguel ang dokumento ng mansyon. Matagal itong tinitigan ni Victoria. “Hindi ko pa ito nakita.” “Sinabi ni Rafael na kapag umalis ako, maaayos na niya ang bahay at pera.” Napahawak siya sa noo. “Sinabi niya sa akin na may property siyang ibebenta para maibalik ang mga pondong nailipat. Hindi niya sinabing sa iyo pala iyon.” Kinuha niya ang cellphone. Ipinakita niya ang isa pang mensahe. “Kapag wala na siya sa bahay, maaasikaso ko na ang lahat.” Napatingin ako kay Attorney Miguel. May malinaw nang koneksiyon ang mga pangyayari. Ngunit may isa pa akong tanong. “Victoria, pumunta ka ba sa bahay namin 3 linggo na ang nakalipas?” Napatingin siya sa akin. “Paano mo nalaman?” “Nakita kita sa CCTV malapit sa gate.” Tumango siya. “Gusto kitang balaan. Pero lumabas si Rafael bago ako makalapit sa iyo.” Naalala ko ang araw na iyon. Umuwi si Rafael na halatang balisa. Nang tanungin ko siya, sinabi niyang may nakaalitan lamang siyang supplier. Isa na namang kasinungalingan. “Bakit hindi ka tumawag?” tanong ko. “Sinabi niyang idadamay niya ako sa mga problema sa negosyo kapag muli kitang nilapitan.” Tahimik akong tumingin sa mga dokumento. Hindi ko pa alam kung gaano kalaki ang naging pananagutan ni Victoria. Pero malinaw na hindi siya ang kaaway na inakala ko. Pareho kaming nilinlang ni Rafael. Sa magkaibang paraan. “Elena,” sabi niya, “may mga desisyon akong pinagsisisihan. Handa akong ipaliwanag ang naging bahagi ko sa mga imbestigador.” Tumango ako. “Kung gayon, ibigay natin ang lahat ng ebidensiya.” Pagkalipas ng 3 araw, humiling si Rafael ng pagpupulong. Dumating siya sa opisina ni Attorney Miguel kasama ang kaniyang abogado. Maayos ang kaniyang suot. Kalma ang kaniyang boses. Parang wala siyang ginawa noong gabing pinalayas niya ako. “Elena, kailangan nating pag-usapan ang kasal natin.” Tahimik akong nakaupo. Nagsalita ang kaniyang abogado tungkol sa posibilidad ng pagkakasundo. Pagkatapos ay humarap sa akin si Rafael. “Pasensiya ka na sa nangyari noong hapunan.” Hindi ako sumagot. “Pero alam mo namang matagal mo na akong pinaghihinalaan. Nasaktan din ako sa ginagawa mo.” Napatingin ako sa kaniya. “Rafael, kahit sa paghingi mo ng tawad, ako pa rin ang sinisisi mo.” “Elena, huwag mo nang palakihin.” Inilapag ni Attorney Miguel ang mga dokumento. “Mr. Villanueva, mayroon kaming mga rekord ng kahina-hinalang financial transfers, mga pagtatangkang makakuha ng access sa investments, at isang property authorization na kasalukuyang sinusuri.” Biglang nagbago ang mukha ni Rafael. “Saan ninyo nakuha iyan?” “Sa mga dokumentong nakuha at naingatan sa imbestigasyon,” sagot ng abogado. Napatingin si Rafael sa akin. “Ang bahay na iyon, pinaghirapan ko rin!” “Pero hindi ikaw ang may-ari,” sagot ko. “Asawa mo ako!” “Hindi ibig sabihin noon ay maaari mong angkinin ang mga ari-arian ko.” Napahawak siya sa mesa. “Ako ang namahala sa lahat! Kung wala ako, hindi mo alam kung paano patakbuhin ang negosyo!” Tiningnan ko siya nang diretso. “Iyan ang gusto mong paniwalaan ko sa loob ng 5 taon.” Hindi siya sumagot. “Alam ko na rin ang tungkol kay Victoria.” Nanigas ang kaniyang mukha. “Sinungaling ang babaeng iyon.” “May dala siyang mga dokumento at mensahe.” “Niloloko ka niya!” “Ganiyan din ang sinasabi mo tungkol sa akin tuwing hindi ako sumasang-ayon sa iyo.” Tahimik ang buong silid. Nagpatuloy ako. “Rafael, sinabi mong ikaw ang may-ari ng bahay. Hinayaan mong maliitin ako ng pamilya mo. May mga dokumentong ginagamit ang pangalan ko nang hindi ko nalalaman. At nang magsimula akong magtanong, sinubukan mo akong paalisin.” “Elena, nagkamali lang ako.” “Hindi lang ito isang pagkakamali.” Napayuko siya. “Sinisira mo ang kasal natin dahil sa nangyari noong gabing iyon?” Umiling ako. “Matagal nang nasisira ang kasal natin, Rafael. Noong gabing iyon, nalaman ko lamang kung gaano kalala.” Inilabas ni Attorney Miguel ang mga papeles. “Naisumite na ang mga kinakailangang hakbang para sa legal na pagpapanagot sa mga transaksiyong ito, kabilang ang annulment at pagsasampa ng mga kasong kriminal.”