PART 3
Lumipas ang limang taon.
Marami nang nagbago sa España Boulevard. Dumami ang mga nagtataasang condominium, naging mas modernisado ang mga sasakyan, at bihira na ang mga lumang tradisyunal na jeepney dahil sa mga bagong patakaran sa kalsada.
Ngunit si Mang Romy ay naroon pa rin—mas matanda, mas kubo ang likod, at mas mabagal nang kumilos. Hirap na siyang makipagsabayan sa kalsada. Ang kanyang lumang jeep ay madalas nang masira, at ang araw-araw na kita ay halos hindi na sumasapat pambili ng gamot para sa kanyang sumasakit na rayuma at pambayad sa upa ng maliit niyang barung-barong.
Isang maulang hapon, habang nag-aabang ng pasahero si Mang Romy sa gilid ng kalsada, tumirik ang kanyang makina. Umusok ang radiator at ayaw nang umandar. Puno ng putik ang kanyang mga kamay habang pilit na kinukumpuni ang makina sa ilalim ng buhos ng ulan, nang biglang may humintong isang magarang puting kotse sa kanyang likuran.
Bumaba mula sa sasakyan ang isang babaeng propesyonal—naka-blazer, maayos ang tindig, at may dalang malaking payong. Agad nitong nilapitan ang matanda at pinayungan.
“Lolo Romy?” tawag ng babae sa malumanay na tinig.
Nagtatakang nagtaas ng tingin si Mang Romy habang pinapahid ang grasa sa kanyang pisngi. “Sino po sila, ma’am? Pasensya na po, nasiraan po ang jeep ko, hindi po ako makakabiyahe ngayon.”
Ngumiti ang dalaga habang nangingilid ang luha sa kanyang mga mata. “Ako po si Carla. ‘Yung estudyanteng nadukutan ng bag limang taon na ang nakararaan. ‘Yung binigyan niyo ng pamasahe at lakas ng loob noong panahong halos sumuko na ako.”
Natulala ang matanda. Hindi siya makapaniwala na ang basang-basa at umiiyak na dalagita noon ay isa nang ganap na matagumpay na propesyonal.
“Nakapagtapos na po ako, Mang Romy. Isa na po akong lisensyadong Certified Public Accountant at may sarili na pong posisyon sa isang malaking auditing firm,” buong pagmamalaking sabi ni Carla. “Matagal ko na po kayong hinahanap tuwing dumaraan ako rito, pero palagi po tayong nagkakasalisi.”
Inabot ni Carla ang isang makapal na brown envelope kay Mang Romy.
“Ano ito, ineng?” takang tanong ng matanda.
“Noong araw na tinulungan niyo ako, sinabi niyo po na turing niyo sa akin ay sarili ninyong anak. Panahon naman po para ako naman ang mag-alaga sa inyo,” paliwanag ni Carla habang hinahawakan ang magaspang na kamay ng tsuper. “Nasa loob po niyan ang titulo ng isang maliit na grocery store sa inyong barangay. Nakapangalan po ‘yan sa inyo para hindi na kayo kailangang magmaneho sa init at ulan araw-araw. At sagot ko na rin po ang inyong buwanang gamot habambuhay.”
Napaluhod halos si Mang Romy sa labis na gulat at pasasalamat. Ang limang daang pisong ibinigay niya noon mula sa kanyang maliit na kita, nang walang hinihintay na kapalit, ay bumalik sa kanya sa panahong pinakakailangan niya ng tulong. Niyakap niya si Carla habang umiiyak—patunay na ang tunay na kabutihang itinanim sa puso ng isang kapwa ay kailanman hindi mawawalan ng masaganang bunga.