PART 3: ANG HULING PAGHAHARAP
Lumipas ang tatlong taon.
Sa loob ng panahong iyon, tuluyan kong binuhos ang aking buong lakas upang ibangon ang sarili ko at itaguyod ang kinabukasan ng aking mga anak. Bilang Chief Executive Officer ng isa sa pinakamalaking kumpanya ng real estate at logistics sa Visayas at Mindanao, mabilis na lumago ang mga hawak kong proyekto. Kinilala ang aking pamumuno sa iba’t ibang prestihiyosong business summit sa Asya. Higit sa lahat, lumaking masayahin, matalino, at may tiwala sa sarili sina Lia at Rina. Walang araw na pinaramdam ko sa kanila na kulang sila dahil lamang sa mga salitang iniwan ng kanilang ama noon sa korte.
Isang hapon, ginanap ang taunang Philippine Builders and Investors Expo sa isang marangyang hotel sa Cebu. Bilang pangunahing keynote speaker at kinatawan ng kumpanya, nakasuot ako ng eleganteng itim na business suit habang binabati ang mga pinakamalaking negosyante sa bansa.
Nang matapos ang aking talumpati at bumaba ako ng entablado, napansin ko ang isang lalaking nakatayo sa may sulok ng banquet hall. Gusot ang kanyang barong, malalim ang mga mata, at bakas sa kanyang postura ang matinding pagod at kabiguan.
Si Mark.
Mula nang mabisto ang panloloko ni Bianca tatlong taon na ang nakararaan, nabalitaan kong nawalan siya ng mga kliyente dahil sa sunod-sunod na maling desisyon sa negosyo at depresyon. Lumubog sa utang ang kanyang construction firm nang iwan siya ng kanyang mga investor dahil sa pagiging emosyonal at pabaya.
Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, nanginginig ang mga kamay at halos hindi makatingin nang diretso.
“Diana…” mahina niyang sambit, basag ang boses na minsan nang nagyabang sa harap ko. “Ikaw nga… Totoo nga ang balita. Ikaw ang namumuno sa kumpanyang ito.”
Tinitigan ko siya nang tuwid. Walang galit sa mga mata ko, ngunit wala ring init. Para lamang akong tumitingin sa isang estranghero na humarang sa aking daan.
“Mr. Fernandez,” pormal kong bati. “May kailangan ka ba sa pamunuan namin?”
Napalunok siya, at kitang-kita ko ang pamumula ng kanyang mga mata. “Diana, pakiusap… Huwag mo akong kausapin nang ganyan. Bagsak na ang kumpanya ko. Walang gustong magpahiram sa akin ng kapital. Nabalitaan kong naghahanap kayo ng sub-contractor para sa bagong port development. Tulungan mo ako… alang-alang man lang sa pinagsamahan natin.”
Bahagya akong napangiti—ang mismong malamig na ngiti na ibinigay ko sa kanya noong araw na ipinagpalit niya kami sa elevator ng korte.
“Pinagsamahan?” kalmado kong sagot, sapat ang lakas para marinig ng mga bodyguard at executive sa likod ko. “Ang tanging naalala ko sa pinagsamahan natin ay ang sinabi mong ‘pabigat’ kami, at kailangan mo ng anak na lalaki para magmana ng negosyo mo. Ngayon, sabihin mo sa akin, Mark… nasaan na ang negosyong ipinagmalaki mo nang tapakan mo ang sarili mong mga anak?”
Yumuko siya, pumapatak ang luha sa sahig. “Nagsisisi ako, Diana. Araw-araw kong pinagsisisihan ang ginawa ko sa inyo. Gusto kong makita sina Lia at Rina. Gusto kong bumawi sa mga anak ko. Karapatan ko bilang ama nila—”
“Nawalan ka ng karapatan noong mismong araw na pinili mong itaboy sila para sa isang huwad na tagapagmana,” matigas kong putol sa kanya. “Ang mga anak ko ay hindi mga tropeo na kukunin mo lang kapag kailangan mo ng kalinga, at itatapon mo kapag sa tingin mo ay walang silbi. Pinalaki ko silang marangal nang wala ang kahit isang sentimo mo.”
Huminga ako nang malalim, inayos ang aking suit, at tinawag ang head of security.
“Pakihatid palabas si Mr. Fernandez. Hindi pasok ang kanyang kumpanya sa pamantayan ng ating proyekto.”
“Diana, please! Diana!” sigaw ni Mark habang marahang inilalayo ng dalawang gwardya, pinagtitinginan ng lahat ng prominenteng tao sa bulwagan.
Hindi na ako muling lumingon. Naglakad ako palabas ng bulwagan patungo sa lobby kung saan masayang tumatakbo papalapit sa akin sina Lia at Rina, bitbit ang kanilang mga drawing para sa akin.
Niyakap ko sila nang mahigpit. Walang kulang sa amin. Buo kami, matatag, at malaya.