PART 2: ANG PAGTAKBO PATUNGO SA HUKAY NG KAMATAYAN
Nang maputol ang video call, tanging ang tunog ng static at ang humahagulgol na iyak ni Jasmine ang bumasag sa nakabibinging katahimikan ng buong hardin. Ang mga bisitang kanina lamang ay mabilis magbitaw ng masasakit na salita at nagbansag kay Dave bilang “runaway groom” ay nanatiling nakatunganga—ang ilan ay napahawak sa dibdib, habang ang iba ay tuluyang napaluha sa matinding hiya at pagsisisi.
“Jasmine, anak!” sigaw ng kanyang ina habang nilalapitan siya sa damuhan, ngunit mabilis na tumayo si Jasmine. Wala siyang pakialam sa maruming laylayan ng kanyang mamahaling wedding gown. Hinablot niya ang mahabang belo at padabog itong inalis sa kanyang ulo upang hindi makasagabal sa kanyang pagkilos.
“Hindi ako mananatili rito!” mariing sabi ni Jasmine, nanginginig ang buong katawan pero nag-aalab ang determinasyon sa kanyang mga mata. “Kailangan kong puntahan si Dave. Pupuntahan ko ang asawa ko!”
Agad na tumulong ang Best Man na si Mark at mabilis na inihanda ang bridal car. Hindi na nagpalit ng damit si Jasmine; bitbit ang punit na belo at ang kanyang bouquet na ngayon ay nalaglagan na ng mga talulot, mabilis siyang sumakay sa sasakyan kasama ang mga magulang ni Dave na halos himatayin na sa kaba. Sa likod nila, isang convoy ng mga sasakyan ng mga bisita—mga kaibigan at maging ang mga kamag-anak na kanina’y nais nang umuwi—ang sumunod upang magtungo sa Saint Luke’s Medical Center. Ang dating selebrasyon ng kasal ay naging isang desperadong misyon ng pagsagip at panalangin.
Habang binabaybay ang trapiko, walang tigil sa pagbuhos ang mga luha ni Jasmine. Naalala niya ang bawat ngiti ni Dave, ang bawat sakripisyo nito para sa kanilang relasyon, at higit sa lahat, ang huling tinig nito sa screen: “Pinakasalan na kita sa puso ko.” Paano niya nagawang pagdudahan ang lalaking halos ibigay ang buong buhay para sa iba? Ang sakit at panunumbat sa sarili ay parang kutsilyong sumasaksak sa kanyang dibdib sa bawat minutong lumilipas.
Pagkarating sa ospital, hindi na hinintay ni Jasmine na maiparada nang maayos ang sasakyan. Patakbo siyang pumasok sa Emergency Room, sumasayad ang puting gown sa malamig at amoy antiseptikong sahig. Agad na napatingin sa kanya ang mga doktor, nars, at mga pasyente—isang bride na may sirang makeup at basang mukha, tumatakbo sa gitna ng trahedya.
Sa waiting area sa labas ng Operating Room, naabutan ni Jasmine ang isang grupo ng mga magulang na umiiyak habang yakap-yakap ang kanilang maliliit na anak. May mga galos at uling pa ang mga bata, ngunit ligtas ang mga ito. Nang makita nila si Jasmine na nakasuot ng pangkasal, agad na lumapit ang isang ginang at lumuhod sa kanyang harapan.
“Kayo po ba… kayo po ba ang mapapangasawa ng lalaking nagligtas sa mga anak namin?” umiiyak na tanong ng ginang. “Kung hindi po dahil sa kanya, abo na po ang mga bata ngayon. Patawarin niyo po kami kung naantala ang kasal ninyo… bayani po ang asawa niyo, Ma’am!”
Nalukot ang puso ni Jasmine. Niyakap niya ang ina at ang batang nakaligtas, sabay tingin sa pulang ilaw ng Operating Room na may nakasulat na SURGERY IN PROGRESS. Lumuhod si Jasmine sa mismong tapat ng pinto, idinikit ang kanyang noo sa malamig na salamin, at taimtim na nanalangin.
Lumipas ang dalawa, tatlo, apat na oras. Alas-diyes na ng gabi nang biglang bumukas ang pinto at lumabas ang siruhano. Bakas ang matinding pagod sa mukha nito nang tanggalin ang surgical mask.
“Doc, kumusta po si Dave?!” sabay-sabay na tanong ng lahat.
Bumuntong-hininga ang doktor at tumingin nang diretso sa mga mata ni Jasmine. “Naitahi namin ang mga internal bleeding at naalis ang shrapnel sa kanyang dibdib. Ngunit… naubusan siya ng napakaraming dugo at huminto ang kanyang puso nang dalawang beses habang nasa operating table. Nilagay namin siya sa medically-induced coma. Ang susunod na dalawampu’t apat na oras ang magsasabi kung gigising pa siya o tuluyan nang bibigay ang kanyang katawan. Maghanda kayo sa pinakamasamang pwedeng mangyari.”